Column

Woensdag, 28 juni 2017

Na de eerste twee maanden Suriname ben ik bijna huilend van vreugde in het vliegtuig gestapt voor een bezoek aan Nederland. Met een koffer vol kinderboeken en opdrachten ben ik... read more →

Nieuwste Boek

Daar heb je vrienden voor

Filmpje

Facebook Posts

De serie is compleet! In oktober liggen de vrienden met z'n drietjes in de boekhandel. Dat wordt keten 's nachts 🙂 ... Lees meerMinder

Ga naar Facebook

We gaan weer verder! De nieuwe zin komt van Tamara Haagmans

Ik denk na. Wat kan hij gelezen hebben dat zo erg is dat hij me meteen moet bellen? En waren het dan echt de zinnen uit mijn dossier, of zou hij mijn haastig in de kantlijn gekrabbelde aantekeningen hebben gezien? Mijn wangen worden al rood bij de gedachte.

Ik denk dat we zo'n beetje richting de ontknoping moeten gaan. Wie van jullie gaat een aanzet geven tot een bijzondere/spannende/grappige wending van het verhaal?Wie durft?

Het uitzicht vanaf mijn balkon is niet bepaald fantastisch. Een blinde muur die wel een likje verf kan gebruiken. Een paar terracotta potten, wellicht ooit bedoeld om de boel op te vrolijken, maar nu getooid met zielige bruine sprieten.
De zon is enorm fel en wanneer ik me om wil draaien zie ik dat er iets blinkt tussen de potten. Ik schrik, dat wat mij glinsterend ligt aan te staren is van iemand die niet meer onder ons is. In alle hevigheid komen de herinneringen naar boven als ik het kleinood oppak. 'Omdat ik van je houd', ik hoor 't hem nog zeggen, met zijn warme diepdonkere en voor mij zo herkenbare stemgeluid. Ik ben blij dat ik die stem nooit meer zal horen, want met hem verdween ook het geheim dat mijn hart een duister randje gaf. Toch ben ik er nog niet klaar mee en blijft alles wat met die omkoopkwestie te maken heeft me blijkbaar achtervolgen. Ik duw het dan ook met een bijna onzichtbare kalmte diep in de aarde terug zodat alles begraven blijft.
Vier jaar geleden botste ik voor mijn kantoor, helemaal in gedachten verzonken, per ongeluk tegen hem op. Met knikkende knieën raapte ik mijn dossiermap weer op, die ik had laten vallen. Hij hielp me om de losse papieren weer bij elkaar te rapen. Toen zijn vingers de mijne raakten, ging er een siddering door mij heen en te zien aan zijn intense blik, ervoer hij hetzelfde. Dit mocht niet....., zijn vrouw was mijn leidinggevende en 'kenau' was haar bijnaam. Kenau, de vrouw die mij constant bevelen gaf en mij controleerde alsof ik een klein kind was. Nergens voor nodig, ik ben zo betrouwbaar als maar kan. Tenminste: op kantoor. Deze ontmoeting vond buiten de muren van dat gebouw plaats en daar gelden andere regels, besliste ik terwijl ik nog één keer snel zijn hand raakte en me omdraaide met de dossiermap stevig onder mijn arm.
Na tien minuten voelde ik mijn mobieltje in mijn broekzak trillen. Ik nam op en hoorde de stem van de man die ik zojuist nog in levende lijve zag. 'Met Matthew, kunnen we zo snel mogelijk afspreken?'
'Volgende week?' stelde ik na een lange adempauze voor, 'misschien kan ik dan wat schuiven in mijn agenda.'
'Te laat,' was het antwoord. 'Ik las per ongeluk een paar zinnen uit jouw dossier. Ik wil het daar vandaag nog met jou over hebben.'
Ik denk na. Wat kan hij gelezen hebben dat zo erg is dat hij me meteen moet bellen? En waren het dan echt de zinnen uit mijn dossier, of zou hij mijn haastig in de kantlijn gekrabbelde aantekeningen hebben gezien? Mijn wangen worden al rood bij de gedachte.
... Lees meerMinder

Ga naar Facebook

Ik heb echt de hele dag nagedacht welke zin ik zou kiezen! Het was moeilijk, heel erg moeilijk, maar ik heb gekozen voor de ENIGE bijdrage aan het verhaal. En die kwam van Thea Uri Gelukkig was het wel een heel erg leuke bijdrage! Ja, lieve mensen, als er iets is wat we hiervan kunnen leren dan is het wel dat schrijven keihard doorzetten is. Zitvlees en een lange adem zijn de ingrediënten als je wilt schrijven. Maar we gaan gewoon vrolijk door. Donderdagavond acht uur gaan we weer verder.

Na tien minuten voelde ik mijn mobieltje in mijn broekzak trillen. Ik nam op en hoorde de stem van de man die ik zojuist nog in levende lijve zag. 'Met Matthew, kunnen we zo snel mogelijk afspreken?'
'Volgende week?' stelde ik na een lange adempauze voor, 'misschien kan ik dan wat schuiven in mijn agenda.'
'Te laat,' was het antwoord. 'Ik las per ongeluk een paar zinnen uit jouw dossier. Ik wil het daar vandaag nog met jou over hebben.'

Het uitzicht vanaf mijn balkon is niet bepaald fantastisch. Een blinde muur die wel een likje verf kan gebruiken. Een paar terracotta potten, wellicht ooit bedoeld om de boel op te vrolijken, maar nu getooid met zielige bruine sprieten.
De zon is enorm fel en wanneer ik me om wil draaien zie ik dat er iets blinkt tussen de potten. Ik schrik, dat wat mij glinsterend ligt aan te staren is van iemand die niet meer onder ons is. In alle hevigheid komen de herinneringen naar boven als ik het kleinood oppak. 'Omdat ik van je houd', ik hoor 't hem nog zeggen, met zijn warme diepdonkere en voor mij zo herkenbare stemgeluid. Ik ben blij dat ik die stem nooit meer zal horen, want met hem verdween ook het geheim dat mijn hart een duister randje gaf. Toch ben ik er nog niet klaar mee en blijft alles wat met die omkoopkwestie te maken heeft me blijkbaar achtervolgen. Ik duw het dan ook met een bijna onzichtbare kalmte diep in de aarde terug zodat alles begraven blijft.
Vier jaar geleden botste ik voor mijn kantoor, helemaal in gedachten verzonken, per ongeluk tegen hem op. Met knikkende knieën raapte ik mijn dossiermap weer op, die ik had laten vallen. Hij hielp me om de losse papieren weer bij elkaar te rapen. Toen zijn vingers de mijne raakten, ging er een siddering door mij heen en te zien aan zijn intense blik, ervoer hij hetzelfde. Dit mocht niet....., zijn vrouw was mijn leidinggevende en 'kenau' was haar bijnaam. Kenau, de vrouw die mij constant bevelen gaf en mij controleerde alsof ik een klein kind was. Nergens voor nodig, ik ben zo betrouwbaar als maar kan. Tenminste: op kantoor. Deze ontmoeting vond buiten de muren van dat gebouw plaats en daar gelden andere regels, besliste ik terwijl ik nog één keer snel zijn hand raakte en me omdraaide met de dossiermap stevig onder mijn arm.
Na tien minuten voelde ik mijn mobieltje in mijn broekzak trillen. Ik nam op en hoorde de stem van de man die ik zojuist nog in levende lijve zag. 'Met Matthew, kunnen we zo snel mogelijk afspreken?'
'Volgende week?' stelde ik na een lange adempauze voor, 'misschien kan ik dan wat schuiven in mijn agenda.'
'Te laat,' was het antwoord. 'Ik las per ongeluk een paar zinnen uit jouw dossier. Ik wil het daar vandaag nog met jou over hebben.'
... Lees meerMinder

Ga naar Facebook