Column

Nieuwste Boek

Daar heb je vrienden voor

Filmpje

Facebook Posts

Jullie zijn vermoedelijk voetbal aan het kijken, maar het verhaal gaat gewoon door šŸ™‚ Claudia Zwart heeft de vervolgzin(nen) geschreven: Met knikkende knieĆ«n raapte ik mijn dossiermap weer op, die ik had laten vallen. Hij hielp me om de losse papieren weer bij elkaar te rapen. Toen zijn vingers de mijne raakten, ging er een siddering door mij heen en te zien aan zijn intense blik, ervoer hij hetzelfde. Dit mocht niet....., zijn vrouw was mijn leidinggevende en 'kenau' was haar bijnaam.

Ik denk dat we met deze inspirerende bijdrage weer even aan de slag kunnen. Morgen is het Hemelvaart en dus hebben jullie tot vrijdagavond de tijd om de pennen te slijpen en het toetsenbord te laten ratelen. Doe je best!

Het uitzicht vanaf mijn balkon is niet bepaald fantastisch. Een blinde muur die wel een likje verf kan gebruiken. Een paar terracotta potten, wellicht ooit bedoeld om de boel op te vrolijken, maar nu getooid met zielige bruine sprieten.
De zon is enorm fel en wanneer ik me om wil draaien zie ik dat er iets blinkt tussen de potten. Ik schrik, dat wat mij glinsterend ligt aan te staren is van iemand die niet meer onder ons is. In alle hevigheid komen de herinneringen naar boven als ik het kleinood oppak. 'Omdat ik van je houd', ik hoor 't hem nog zeggen, met zijn warme diepdonkere en voor mij zo herkenbare stemgeluid. Ik ben blij dat ik die stem nooit meer zal horen, want met hem verdween ook het geheim dat mijn hart een duister randje gaf. Toch ben ik er nog niet klaar mee en blijft alles wat met die omkoopkwestie te maken heeft me blijkbaar achtervolgen. Ik duw het dan ook met een bijna onzichtbare kalmte diep in de aarde terug zodat alles begraven blijft.
Vier jaar geleden botste ik voor mijn kantoor, helemaal in gedachten verzonken, per ongeluk tegen hem op. Met knikkende knieƫn raapte ik mijn dossiermap weer op, die ik had laten vallen. Hij hielp me om de losse papieren weer bij elkaar te rapen. Toen zijn vingers de mijne raakten, ging er een siddering door mij heen en te zien aan zijn intense blik, ervoer hij hetzelfde. Dit mocht niet....., zijn vrouw was mijn leidinggevende en 'kenau' was haar bijnaam.
... Lees meerMinder

Ga naar Facebook

Een nieuwe zin! Het was moeilijk want er waren drie zinnen die alle drie heel goed waren. Dat waren de zinnen van Elke Geuens Ellen van Dijk en Claudia Zwart. Ik heb uiteindelijk gekozen voor de zin van Ellen van Dijk: 4 jaar geleden botste ik voor mijn kantoor, helemaal in gedachten verzonken, per ongeluk tegen hem op.
Het is een mooie zin die weer veel ruimte geeft om onze fantasie een slinger te geven. Ik stel voor dat we de spelregels een beetje aanpassen; je mag 1 t/m 4 zinnen gebruiken. Dat maakt het waarschijnlijk iets leuker. En hoe nu verder? Tja... wie is die man? We gaan er morgen achter komen!

Het uitzicht vanaf mijn balkon is niet bepaald fantastisch. Een blinde muur die wel een likje verf kan gebruiken. Een paar terracotta potten, wellicht ooit bedoeld om de boel op te vrolijken, maar nu getooid met zielige bruine sprieten.
De zon is enorm fel en wanneer ik me om wil draaien zie ik dat er iets blinkt tussen de potten. Ik schrik, dat wat mij glinsterend ligt aan te staren is van iemand die niet meer onder ons is. In alle hevigheid komen de herinneringen naar boven als ik het kleinood oppak. 'Omdat ik van je houd', ik hoor 't hem nog zeggen, met zijn warme diepdonkere en voor mij zo herkenbare stemgeluid. Ik ben blij dat ik die stem nooit meer zal horen, want met hem verdween ook het geheim dat mijn hart een duister randje gaf. Toch ben ik er nog niet klaar mee en blijft alles wat met die omkoopkwestie te maken heeft me blijkbaar achtervolgen. Ik duw het dan ook met een bijna onzichtbare kalmte diep in de aarde terug zodat alles begraven blijft.
Vier jaar geleden botste ik voor mijn kantoor, helemaal in gedachten verzonken, per ongeluk tegen hem op.
... Lees meerMinder

Ga naar Facebook

Het is tijd voor de nieuwe zin. Wat we hier doen is eigenlijk een boek schrijven in het klein en dan zie je wel vaker dat na het aanvankelijke enthousiasme er even een dip is. Ik vermoed dat er zo'n 35 miljoen manuscripten (variƫrend van 1 tot 5 bladzijdes) in laatjes, onder het bed, in oude koffers etc liggen.
Ook nu zien we dat het lastig is om een nieuwe wending aan het verhaal te geven. Thea Uri deed een goede poging, maar dan moet daar wel een vervolg op worden geschreven, anders verval je in herhaling.
Uiteindelijk heb ik gekozen voor de zin van Anoushka Rood: Ik duw het dan ook met een bijna onzichtbare kalmte diep in de aarde terug zodat alles begraven blijft.
Een mooie zin, maar hierna moeten we echt een nieuwe alinea starten. Een tip; zullen we teruggaan in de tijd? Vier jaar geleden...
Het uitzicht vanaf mijn balkon is niet bepaald fantastisch. Een blinde muur die wel een likje verf kan gebruiken. Een paar terracotta potten, wellicht ooit bedoeld om de boel op te vrolijken, maar nu getooid met zielige bruine sprieten.
De zon is enorm fel en wanneer ik me om wil draaien zie ik dat er iets blinkt tussen de potten. Ik schrik, dat wat mij glinsterend ligt aan te staren is van iemand die niet meer onder ons is. In alle hevigheid komen de herinneringen naar boven als ik het kleinood oppak. 'Omdat ik van je houd', ik hoor 't hem nog zeggen, met zijn warme diepdonkere en voor mij zo herkenbare stemgeluid. Ik ben blij dat ik die stem nooit meer zal horen, want met hem verdween ook het geheim dat mijn hart een duister randje gaf. Toch ben ik er nog niet klaar mee en blijft alles wat met die omkoopkwestie te maken heeft me blijkbaar achtervolgen. Ik duw het dan ook met een bijna onzichtbare kalmte diep in de aarde terug zodat alles begraven blijft.
... Lees meerMinder

Ga naar Facebook

En we hebben een nieuwe zin, met enige vertraging (maar daar had KLM ook wat last van). Hier is 'ie dan. Thea Uri heeft de winnende zin geschreven: Toch ben ik er nog niet klaar mee en blijft alles wat met die omkoopkwestie te maken heeft me blijkbaar achtervolgen.
Martin Gijzemijter, dank voor je keuze, ik kan me er helemaal in vinden. Jullie hebben tot maandag 22 mei de tijd om een nieuwe zin te bedenken, dus doe je best! Ik heb er nu al zin in.

Het uitzicht vanaf mijn balkon is niet bepaald fantastisch. Een blinde muur die wel een likje verf kan gebruiken. Een paar terracotta potten, wellicht ooit bedoeld om de boel op te vrolijken, maar nu getooid met zielige bruine sprieten.
De zon is enorm fel en wanneer ik me om wil draaien zie ik dat er iets blinkt tussen de potten. Ik schrik, dat wat mij glinsterend ligt aan te staren is van iemand die niet meer onder ons is. In alle hevigheid komen de herinneringen naar boven als ik het kleinood oppak. 'Omdat ik van je houd', ik hoor 't hem nog zeggen, met zijn warme diepdonkere en voor mij zo herkenbare stemgeluid. Ik ben blij dat ik die stem nooit meer zal horen, want met hem verdween ook het geheim dat mijn hart een duister randje gaf. Toch ben ik er nog niet klaar mee en blijft alles wat met die omkoopkwestie te maken heeft me blijkbaar achtervolgen.
... Lees meerMinder

Ga naar Facebook